Twee gezichten. Vakantieparadijs voor de rijke toeristen, met hagelwitte stranden, palmbomen en kleuren, kleuren, kleuren. Resorts (afgesloten, dus veilig) uit vakantiefolders. Opvallend veel witte vrouwen die modellerig poseren om zich door hun partner te laten fotograferen: Kijk mij hier!






Op de stranden zoeken jonge, gespierde Maasai die een tijdje hun eigen wereld hebben verlaten andere toeristen om hun diensten aan te bieden – diensten die soms zelfs open en bloot op het strand worden verleend. En die, als het wat té opzichtig wordt allemaal, vervolgens weer worden weggestuurd door de politie.







Buiten de resorts puur Afrika. Armoede is overal zichtbaar, maar ook het plezier dat mensen hebben als ze weer even zichzelf zijn. Elke zonsondergang enorme massa’s op het strand. De hoofdstad Stonetown is continu in verbouwing. Als je goed kijkt dan zie je overal de rijke geschiedenis van kolonisatie, uitbuiting, slavenhandel, plantages met specerijen zoals vanille, nootmuskaat en cacao, die ook onderdeel waren van de internationale slavenhandel. Het toerisme zorgt tegenwo ordig voor extra inkomsten, maar het blijft een dubbel gevoel. Als eiland heeft Zanzibar natuurlijk enkele endemische soorten, zoals de Zanzibarfranjeaap (Piliocolobos kirkii). En natuurlijk is er het museum over Freddy Mercury van Queen, in het huis waar hij zijn eerste jaren heeft doorgebracht. En voor mijn vrienden het steppeslurfhondje (Rhynchocyon petersi) in zijn natuurlijke omgeving: een specerijenplantage met een enorme verscheidenheid aan kruiden en vruchten.
Een impressie van het mooie, maar ook het minder mooie













































