Expositie jubileum Fotokring Eemland en Lienderts Orkest

Dit jaar viert Fotokring Eemland haar 90-jarig bestaan. Met tal van activiteiten, en één daarvan was het maken van een reportage, samen met een andere fotoclub uit de regio, van amateurverenigingen in Amersfoort. Meteen maar even de link: Expositie Fotokring Eemland 90 jaar.


Medio 2025 werd mij gevraagd om samen met Henk Buitink van Fotokring Hoevelaken te fotograferen bij het Lienderts Orkest, in de wijk Liendert inderdaad. We vielen met de neus in de boter, want het Lienderts Orkest vierde óók een jubileum. Tien jaar geleden was het orkest opgericht door Anne-Maartje Lemereis, van 2023 tot 2025 componist der Nederlanden en destijds inwoner van Amersfoort (en nu nog geregeld te horen op Radio 4). Haar bedoeling was een amateurorkest te formeren van mensen die niet per se goed kunnen spelen, maar het wel heel leuk vinden om samen muziek te maken. Ervaren musici zijn ook welkom, in het bijzonder als men om de een of andere reden niet meer professioneel of op hoger niveau kan spelen. Het 10-jarig jubileum was overigens ook meteen het afscheid van Anne-Maartje, en ook de eerste grote uitdaging van de toen nog nieuwe dirigent Renske Velthuis.


“Wat wil je laten zien van het orkest?” werd me gevraagd.
“Vooral hoeveel plezier de leden hebben aan het samen musiceren,” antwoordde ik. En dat betekende niet alleen foto’s maken van de instrumenten en spelende mensen, maar ook van de interactie tussen de mensen.


Afgezien van de oefeningen vond ik het mooiste moment toch wel de generale repetitie voor het jubileum-optreden in het kerkgebouw de Bron in Liendert: de laatste oefeningen, de gespannen verwachting én ook de oefeningen met de (wél professionele) gastsopraan Hannie Slingerland.


Op de expositie in Frame.de.Galerie kunnen helaas maar enkele foto’s hangen. En zelfs bij dit blogje moet ik selecteren en zó veel mooie foto’s in de digitale lade laten liggen…
Dank, voorzitter Jos Schoenmakers en alle leden van het Lienderts Orkest voor jullie hartelijke, warme ontvangst. Toen het fotograferen achter de rug was, moest ik even slikken, want in korte tijd voelde het alsof ik afscheid nam van een groep vrienden

Wat te denken van Zanzibar?

Twee gezichten. Vakantieparadijs voor de rijke toeristen, met hagelwitte stranden, palmbomen en kleuren, kleuren, kleuren. Resorts (afgesloten, dus veilig) uit vakantiefolders. Opvallend veel witte vrouwen die modellerig poseren om zich door hun partner te laten fotograferen: Kijk mij hier!


Op de stranden zoeken jonge, gespierde Maasai die een tijdje hun eigen wereld hebben verlaten andere toeristen om hun diensten aan te bieden – diensten die soms zelfs open en bloot op het strand worden verleend. En die, als het wat té opzichtig wordt allemaal, vervolgens weer worden weggestuurd door de politie.

Buiten de resorts puur Afrika. Armoede is overal zichtbaar, maar ook het plezier dat mensen hebben als ze weer even zichzelf zijn. Elke zonsondergang enorme massa’s op het strand. De hoofdstad Stonetown is continu in verbouwing. Als je goed kijkt dan zie je overal de rijke geschiedenis van kolonisatie, uitbuiting, slavenhandel, plantages met specerijen zoals vanille, nootmuskaat en cacao, die ook onderdeel waren van de internationale slavenhandel. Het toerisme zorgt tegenwo ordig voor extra inkomsten, maar het blijft een dubbel gevoel. Als eiland heeft Zanzibar natuurlijk enkele endemische soorten, zoals de Zanzibarfranjeaap (Piliocolobos kirkii). En natuurlijk is er het museum over Freddy Mercury van Queen, in het huis waar hij zijn eerste jaren heeft doorgebracht. En voor mijn vrienden het steppeslurfhondje (Rhynchocyon petersi) in zijn natuurlijke omgeving: een specerijenplantage met een enorme verscheidenheid aan kruiden en vruchten.

Een impressie van het mooie, maar ook het minder mooie

Dickens Festijn 2025

Al jaren op mijn verlanglijst, en meestal kom ik er tot mijn schrik achter dat ik alwéér andere plannen heb gemaakt: Het Dickens Festijn in Deventer. Begin December worden enkele straten van het Bergkwartier omgetoverd tot lang geleden. Geïnspireerd op de verhalen van Charles Dickens, die overigens helemaal niets met Deventer te maken heeft gehad, maar een kniesoor die daarop let. Soms is die inspiratie wel erg vrij, want de suffragettes liepen toch echt een eeuw na Charles Dickens door de Londense straten. (Ik weet het, een kniesoor… en kan niet nalaten op te merken dat in Nederland vrouwen ook pas in 1919 stemrecht kregen)

Een impressie is te zien via de link naar de aparte pagina

Klik op onderstaande foto voor nog meer foto’s

Eerste dieren in Kenya


Rothschildgiraffe (Giraffa c. rothschildi)
Hartlaub’s toerako (Hartlaub’s turaco – Tauraco hartlaubi)
bergdrongovliegenvanger (White-eyed Slaty Flycatcher – Melaenornis fischeri
bruine muisvogel (Speckled mousebird – Colius triatus)
zwarte wouw (Black kite –  Milvus migrans)
amethisthoningzuiger (Amethist or Black sunbird – Chalcomitra amethystina)
Somalische brilvogel (African yellow white-eye – Zosterops senegalensis)
(Mylabris oculata) Een soort oliekever, Red and black blister beetle – Nairobi fly or bean beetle)
Afrikaanse berglijster (Abyssinian thrush – Turdus Abyssinicus)
tacazze-honingzuiger (nectarine subird – Nectarinia tacazze)
diadeemmeerkat (Blue monkey – Cercopithecus mitris)
feeenhoningzuiger (Beautiful sunbird – Cinnyris pulchellus)

Tea, sir?

Indruk van Nairobi en een bezoek aan een biologische theeplantage. Bladeren plukken en deze licht roosteren voor de groene thee (weinig cafeïne, veel anti-oxidanten) en langer voor de zwarte thee (veel cafeïne, weinig anti-oxidanten). Een paar koffiebonen, nog aan de struik

Boek ‘Dorp van gedachten’

Het boek is er!
Wie dit blog een beetje heeft gevolgd, weet dat ik tussen alle reizen en bezoekjes aan de natuur bezig ben geweest met een serie fotobewerkingen en verhalen over het dorp Bergen, zoals zich dat manifesteert in de herinneringen van mijn vader. Een geweldig avontuur van ruim twee jaar gesprekjes over de plekken uit zijn jeugd, en bezoeken aan die plekken om daar de foto’s te maken. En nu is het er dan! Nog geurend naar nieuw boek, lekker stevig in de hand.

Druk op de foto hieronder om naar de pagina te gaan waar je het als PDF kunt downloaden. Maar geloof me: er gaan niets boven een gedrukte publicatie

Over vruchtbare valleien en Unesco (Game of Thrones)

Weg uit de zandwoestijn, verder door het schitterende landschap


Eerste stop: Dadèskloof. Tikje toeristisch, maar desondanks indrukwekkend


Daar in de buurt ook de Monkey Fingers: de bijzonder gevormde rotspartijen waarin men de handen van apen meende te zien


De rivier Dadès brengt water en vruchtbare aarde in het verder dorre landschap. Let op de verbrande palmen: zodra er termieten worden gezien in een boom, wordt de boom verbrand in de hoop de termieten te doden, maar de palm en het hout intact te laten


Laatste bestemming deze trip: Ait ben Haddou. Het Unesco werelderfgoed dat een prominente rol speelde in Game of Thrones. Niet gezien? Ik ook niet 😊

Zonsopkomst in Erg Chebbi, Merzouga

Ik werd gewekt door gepraat. “Mensenkinderen, waarom zo’n herrie?” gromde ik van onder het laken, en draaide me geërgerd om. “Sommigen hier proberen te slapen!”

Toen realiseerde ik me dat het al licht werd. Haastig kleren aanschieten en naar buiten, voor een van de mooiste zonsopkomsten die ik ooit heb gezien. Dankzij die luide praters…

Vanaf de stenen via de markt naar de zandwoestijn

Zonsopkomst in de steenwoestijn van Tillougui – met precies één zandduin als voorbode van wat gaat komen


Op naar het oosten. En dan opeens een lekke band. Geen probleem; wordt gewoon in een dorpje ter plekke gerepareerd. Verder gaat het weer, naar Rissani voor de lunch


De steden liggen op de grens van het bewoonbare gebied en de meedogenloze leegte van de Sahara. Handelssteden zijn het, met een grote rol voor de markt


De eindbestemming voor vandaag: zandduinen van Merzouga – het beeld van de Sahara zoals wij dat kennen


De foto’s van de waanzinige zonsondergang bewaar ik voor morgen. Te mooi om hier zomaar achteraan te plakken