Terug naar de Ebro-delta

Natuurlijk moest ik tijdens het bezoek aan de Spaanse middellandse zeekust ook even een kijkje nemen in de Ebro-delta. Ongeveer 15 jaar geleden ben ik daar ook eens geweest, en het was nog precies hetzelfde: bloedheet, vlak en de rijstvelden vol vogels. Deze keer had ik aanzienlijk meer geluk dan de vorige keer, want pal naast de weg streek een zwerm flamingo’s neer. En verdraaid, even later ook een woudaapje en een graszanger. Evenals de vorige keer waren de steltkluten, zwarte ibissen, purperreiger en witwangsterns van de partij, en vele andere soorten.


Flamingo (Phoenicopterus roseus)
Purperreiger (Ardea purpurea)
Woudaap (Botaurus minutus)
Juveniele witwangstern (Chlidonias hybrida)
Graszanger (Cisticola juncidis)
Zwervende heidelibel (Sympetrum fonscolombii) – pixaví nervat
Kleine monarchvlinder (Danaus chrysippus)
Steltkluut (Himantopus himantopus)
Zwarte Ibis (Plegadis falcinellus)

Totale zonsverduistering 12 augustus 2026

Full eclipse Spain August 12, 2026

“Vanwaar die fascinatie voor de zonsverduistering en dat je daarvoor naar Spanje gaat?”
Tja jongens, als ik dát moet uitleggen…

Het is natuurlijk een gok. In 1999 hadden we mazzel: op een verder volledig grauwe dag brak de hemel open tijdens de eclips. Adembenemend! Zo indrukwekkend dat ik geen enkele foto heb genomen: de camera stond klaar op statief, maar ik wilde dit moment opzuigen in elke vezel van mijn lichaam, alleen maar dat moment beleven

Deze keer dan wel foto’s. Keuze: IJsland of Spanje? In IJsland is de kans op wolken en regen te groot, dus Spanje. Noordkust, centrale deel of zuidkust? Zuidkust maar, in de hoop op blauwe lucht en dan meteen een kleine vakantie nemen.

Meer dan een jaar geleden geboekt, en vol spanning afgewacht.
De eerste dag zag het er somber uit. Veel bewolking, matige vooruitzichten.

Tweede dag was beter: mooie zonsondergang! Maar altijd wat te kniezen natuurlijk: die wolken daar aan de horizon, die zouden eigenlijk ook weg moeten…


Toen kwam de dag – Dé Dag. Strakblauwe hemel. “Ik heb mijn eerste verduistering al gehad,” grapte ik naar huis. Daarna ben ik even naar het hotel gegaan om de hitte te ontvluchten en wat te eten


Weer buiten hing er precies één wolk in de lucht. Precies voor de zon.
Een paar Fransen naast mij jammerden luidkeels van “Oh la la” en “Ouff!”
“Houd moed,” zei ik. “Volgens mij komt het straks helemaal goed.” Ondertussen maar wat foto’s van de haven en het prachtige uitzicht op de bergen aan de horizon

Een half uur zagen we niets. Toen zakte er een kleine punt van de sikkel uit de onderkant van de wolk.
“Kijk, zonnevlekken!”

En daar hingen ze dan samen op het moment suprême, helemaal vrij in de lucht!

Wat een waanzinnige ervaring weer. Daar kan geen AI tegenop!

Naar het land van de Masai

Het is onvoorstelbaar, de enorme hoeveelheid dieren die op deze laatste dag op de Serengeti. Vooral de groene rivieren trekken wild aan. De olifanten, gazellen, krokodillen, gnoes en ander grut laat ik nu maar even voor wat ze waren. Een bloemlezing van de rest


En dan toch weer leeuwen! Van veraf op te sporen door kring auto’s er omheen. De achterkant van de mooie plaatjes – ook dat hoort er hier bij

Daarna het drogere landschap in, het klein wild steeds schaarser en uiteindelijk naar een lege vlakte waar ook de grote zoogdieren verdwijnen. De droge tijd komt, het gras is aan het verdorren, alles trekt weg


Een eindeloze woestijn. Gestopt bij een bijzondere rivierbedding. In deze bedding zijn de sporen gevonden van één van de allereerste hominiden, een Australopithecus vergelijkbaar met Lucy uit Ethiopië. Onbeschrijflijk om je voet neer te zetten op een plek waar zij miljoenen jaren geleden hebben gelopen…


In deze hitte begint het land van de Masai, de veehouders. Die trots hun eigen cultuur en land hebben behouden, tegen alle verdrukking in. En dan aan het eind van de dag: de Ngogongoro-krater, waar we nu alleen even een blik in wierpen om later uitgebreid te bezoeken

Grijze tok (Lophoceros nasutus)
Hildebrandts glansspreeuw (Lamprotornis hildebrandti)
Treurdrongo (Dicrurus adsimilis)
Maskertoerako (Corythaixoides personatus)
Ruppell’s witkruinklauwier (Eurocephalus ruepelli)
Blauwe langstaartglansspreeuw (Lamprotornis purpuroptera)
Witkopbuffelwever (Dinemellia dinemelli)
Witbuikkanarie (Crithagra dorsostriata)
Zwartkopreiger (Ardea melanocephala)
Smidsplevier (Vanellus armatus)
Zadeljakhals (Canis mesomelas)
Lelkievit (Vanellus senegallus)
Driebandplevier (Thinornis ofwel Charadrius tricollaris)
Roodsnavelossenpikker (Buphagus erythrorhynchus)
Gevlekte hyena (Crocuta crocuta)
Oorgier (Torgas tracheliotos)
Koritrap (Ardeotis kori)
Scharlaken wever (Anaplectes rubriceps)
Mwanza-agame (Agame mwanzae)
Roodstaartwever (Histurgops ruficauda)
Dwergmaskerwever (Ploceus luteolus)
Augurbuizerd (Bueto augur)

Ballonvaart over de Serengeti


Bij zonsopkomst opstijgen, en dan rustig zwevend van boven het leven bekijken. Wat een rijkdom om dit te mogen zien! Zebra’s, giraffen, zebramangoesten (Mungos mungo), Thomsongazelles, topi’s (Damaliscus lutanus), gnoe’s, koritrap (Ardeotus kori), secretarisvogel (Sagittarius serpentarius).


Als je heel, héél goed kijkt, dan zie je in een eenzaam boompje op luchtfoto hier linksboven nog een vorkstaartscharrelaar – ik heb hem rechts even uitvergroot. En ik ben blij met de Meyer’s papegaai (Poicephalus meyeri) hieronder, want die heb ik alleen zo vanuit de lucht gezien!

Terug naar de Serengeti

Weer even weg van China terug naar Afrika, terug naar Tanzania. We zijn net aangekomen bij de Serengeti, en het is alles wat je kent uit de documentaires. Wat een landschap, wat een natuur! Heet, droog, eindeloos en vol dieren. We rijden vlak langs het onderzoeksstation van Grzimek.

Olifanten, zebra’s, gnoes, leeuwen, nijlpaarden, nijlkrokodil, civetkat (alweer!), struisvogel, Thomsongazelle en dikdik ook de blauwkopastrild (Blue-capped cordon-bleu, Uraeginthus cyanocephalus), Senegaltrap (White-bellied bustard, Eupodotis senegalensis canicollis), zuidelijke schubkopwever (Speckle-fronted weaver, Sporopipes frontalis) en zo vele, vele andere…

Naar de Serengeti: night drive

Terug naar Tanzania. We zijn inmiddels beland aan de grens van de Serengeti (bij een toiletstop onderweg nog een prachtige agame!) In het beschermde National Park gelden strenge regels. Maar nu zijn we er nog buiten, in de mensenwereld. Een mooie plek voor een nachttocht. Aangezien de dieren zich weinig aantrekken van de grens van zo’n park, kom je ze ook gewoon daarbuiten tegen. Ze lopen ook gewoon rond in de compound waar je verblijft, wat onder meer bleek uit de verse buffelpoep elke ochtend. Daarom is het strikt verboden om ’s nachts zonder bewaking je tent uit te gaan (vorig jaar is er nog een Duitse toerist, die even naar de toilet liep, door een leeuw gedood). Zonder uitrusting voor nachtfotografie is het een beetje behelpen: de groepen zebra’s en impala’s en de hyena’s laat ik even voor wat ze waren, maar de kameleon, de agame, de civetkat, de eerste olifant die een beetje dichtbij kwam en de leeuwen waren een mooie oogst (let op de wonden van het tweede mannetje: hij liep ook mank, dus ik denk dat hij te grazen is genomen door één van de dames).

Vakantievos nummer 2: Zonsondergang

Af en toe moet ik even mijn fantasie de vrije loop laten en sprookjes creëren. Nu dus vakantievos nummer 2: Zonsondergang. Welke waardeer je meer: de vorige of deze?

Vakantievos

Drie weken geleden was ik even in Londen, op bezoek bij mijn dochter. Londen miegelt van de vossen, wat mij verbaast want nog niet zo lang geleden was de vossenjacht een populair tijdverdrijf. Op sommige plekken ruik je ze in elke straat, en ik heb er wel eens vijf op één dag gezien. Dit weekend bleef de score beperkt tot deze ene… nou vooruit twee dan, maar de tweede telt niet mee, die scharrelde al rond op de vroege heenweg, in een klaverblad langs een Nederlandse snelweg

Lente challenge

De lente challenge van fotoclub FC Perspectief in Hilversum is een mooie uitdaging: Vier opdrachten die op één zaterdag moeten worden gefotografeerd. Twee van die opdrachten zie je pas op zaterdagochtend. Deze keer stond de lente centraal, en dat was best een uitdaging met al die bewolking. Deze foto was de leukste, vond ik, met een mooie lentesfeer

Zandhagedis in lentekledij

Afgelopen weekend op zoek gegaan naar zandhagedissen. Twee plekken bezocht, en op allebei was het raak! Het kan nog best wel koud zijn, en in de zon strekken de dieren zich zo breed mogelijk uit om maar zo veel mogelijk warmte op te vangen.

De mannetjes zijn nu op zijn mooist, in hun groene lentekleed. Maar dat maakt dat niet altijd indruk: het vrouwtje hieronder maakte een agressieve beweging, en het mannetje bleef beduusd achter.

Veel hagedissen in dit gebied hebben teken. Dat blijkt vooral de schapenteek te zijn, ixodes ricinus.

Recent onderzoek toont aan dat de hagedissen immuun zijn voor besmetting met de bacterie Borrelia burgdorferi, die de ziekte van Lyme veroorzaakt. In gebieden met veel zandhagedissen komt de bacterie minder voor in de nimfen.

(zie bijvoorbeeld https://ravon.nl/instagram/hoe-de-zandhagedis-zorgt-voor-minder-ziekte-van-lyme)