Oh jongens, ik loop hopeloos achter met af mijn fotowerk. De expositie Klankenkoorts in het Rietveld Paviljoen te Amersfoort is alweer afgelopen! Ik doe een beetje te veel dingen tegelijk momenteel, geloof ik. Een van de Sterretjesmos foto’s hing daar, een mooie verbeelding van de Alpensymfonie van Richard Strauss, en dan in het bijzonder het laatste deel van VIII Stille vor den Sturm – Gewitter und Sturm – Abstieg. Ongelooflijk hoe je met muziekinstrumenten de naderende storm kunt verbeelden, de eerste regendruppels die vallen, het onweer dat losbreekt, striemende regenvlagen, de bui die weer wegtrekt en de zon die het landschap weer laat dampen. Precies dat laatste moment, die zon en die wegtrekkende bui, dat is het gevoel dat deze foto én de muziek bij mij oproepen.

Maar helaas, vandaag kon ik de foto ophalen want er is alweer een nieuwe expositie gestart: Schilderen met textiel.

Kinderkamer voor de zwarte spechten

De foto’s zijn alweer van een paar weekjes geleden, toen er nog geen bladeren aan de bomen zaten. Het mannetje zwarte specht was druk bezig met de kinderkamer terwijl het vrouwtje op enige afstand alles in de gaten hield. De eerste dagen werd er nog van buitenaf gehakt, maar al snel was het hol groot genoeg om er helemaal in te kruipen voor de afwerking. Er was enige haast bij, want manlief had de week ervoor een ander nest uitgehakt, een paar bomen verderop, dat kennelijk niet in de smaak was gevallen. Na een paar dagen zat het werk er op, en kon het verblijf na een kleine inspectie in gebruik worden genomen. Inmiddels zit het jonge stel op de eieren, en is alles stil geworden…

Wedstrijd ‘Leegte’

Hoe breng je Leegte in beeld? Best lastig, zo’n wedstrijd van Fotoclub Perspectief Hilversum. Strandfoto’s en mistige foto’s leken me wat voor de hand liggend, een foto met takjes of sprietjes uit het water ook. Woestijnfoto’s waren heel aardig maar toch ook weer iets te makkelijk. En hoe leeg is leegte eigenlijk? Een woestijn is gevuld met zand, is dat wel echt leeg? Ik besloot eerst maar eens bovenstaande te maken. En toen deze was voltooid, had hij ook al een associatie met waaiend zand, en dus vielen de woestijnfoto’s definitief af.


Als tweede foto koos ik de koe na zonsondergang met heel veel zwart, een silhouet. Helaas, mijn idee dat absolute leegte zwart is (helemaal niets, geen zand of water of zelfs maar licht) was natuurlijk wat te simpel. Zoals jury Jan zei: “Mooie foto, maar deze zou je nooit de titel ‘Leegte’ geven.” Nee inderdaad, de Leegte is hier niet het onderwerp.

Ook voor de andere fotografen bleek het onderwerp een uitdaging. Lege schoenen, manden of flessen waren wel leeg, maar zelf geen Leegte. Toch: wat een genot om al die mooie creatieve beelden te zien!

En de andere foto viel in de smaak, kreeg zowaar de eerste prijs. Blij mee 🙂