Nu ik de laatste tijd toch van alles door elkaar laat zien, pak ik ook maar dit oudje erbij.

Ik heb mooiere foto’s van ijsvogels, maar deze is me bijzonder dierbaar. Het is eigenlijke geen foto: het is een filmframe uit de tijd dat ik veel bezig was met video. Een paar weken heb ik zo veel mogelijk bij een ijsvogelnest gezeten, hopend op beelden van jonge ijsvogels die het nest uitvliegen. En dat is gelukt! Het nest zat in de over van een slootje in een stadspark, op een plek waar niemand dat zou vermoeden. Met een enorm camouflagenet over me heen zat ik op een grasveldje, onzichtbaar voor de wandelaars die op een paar meter afstand langs liepen.

De dagen ervoor was te merken dat de ouders het tijd vonden om de jongen naar buiten te lokken. Ze bleven langere tijd weg en er werd minder voer gebracht. Daarom zat ik deze ochtend al ver voor zonsopkomst klaar. Bij het eerste licht begonnen vader en moeder een kabaal te maken, en vlogen ze de nestgang in en uit. En verdraaid, daar kwamen zomaar vijf jongen tevoorschijn, onhandig vliegend naar het eerste houvast dat ze zagen.

Moet je je indenken. Je hele leven heb je met broertjes en zusjes in een hol geleefd, en niets anders gezien dan zandmuren. En dan opeens moet je door een gang naar buiten, naar het licht. Je hebt nog nooit je vleugels uitgeslagen, maar hup, je spring en fladdert over het water, naar de struiken.

Dit kleintje landde pal voor me, en keek voor het eerst de wereld in. Dat maakt het voor mij één van de meest dierbare beelden. Het piepkleine filmframepje is enorm opgeblazen om een foto te worden, en door het weinige licht – de zon was nog onder de horizon – ontstaat een effect alsof het een schilderij is. Er zijn inderdaad mooiere foto’s van ijsvogels, maar deze is voor mij onbetaalbaar