De lente challenge van fotoclub FC Perspectief in Hilversum is een mooie uitdaging: Vier opdrachten die op één zaterdag moeten worden gefotografeerd. Twee van die opdrachten zie je pas op zaterdagochtend. Deze keer stond de lente centraal, en dat was best een uitdaging met al die bewolking. Deze foto was de leukste, vond ik, met een mooie lentesfeer
Oh jongens, ik loop hopeloos achter met af mijn fotowerk. De expositie Klankenkoorts in het Rietveld Paviljoen te Amersfoort is alweer afgelopen! Ik doe een beetje te veel dingen tegelijk momenteel, geloof ik. Een van de Sterretjesmos foto’s hing daar, een mooie verbeelding van de Alpensymfonie van Richard Strauss, en dan in het bijzonder het laatste deel van VIII Stille vor den Sturm – Gewitter und Sturm – Abstieg. Ongelooflijk hoe je met muziekinstrumenten de naderende storm kunt verbeelden, de eerste regendruppels die vallen, het onweer dat losbreekt, striemende regenvlagen, de bui die weer wegtrekt en de zon die het landschap weer laat dampen. Precies dat laatste moment, die zon en die wegtrekkende bui, dat is het gevoel dat deze foto én de muziek bij mij oproepen.
Maar helaas, vandaag kon ik de foto ophalen want er is alweer een nieuwe expositie gestart: Schilderen met textiel.
De foto’s zijn alweer van een paar weekjes geleden, toen er nog geen bladeren aan de bomen zaten. Het mannetje zwarte specht was druk bezig met de kinderkamer terwijl het vrouwtje op enige afstand alles in de gaten hield. De eerste dagen werd er nog van buitenaf gehakt, maar al snel was het hol groot genoeg om er helemaal in te kruipen voor de afwerking. Er was enige haast bij, want manlief had de week ervoor een ander nest uitgehakt, een paar bomen verderop, dat kennelijk niet in de smaak was gevallen. Na een paar dagen zat het werk er op, en kon het verblijf na een kleine inspectie in gebruik worden genomen. Inmiddels zit het jonge stel op de eieren, en is alles stil geworden…
De laatste van de macro’s: de pluizige zaden van de clematis ofwel bosrank. Staan rustig hier in de wegberm, te wachten tot het tijd is
Natuurlijk mogen de wilgenkatjes niet ontbreken. Net als bij de vorige opnames vooral gericht op onscherpte en sfeer
Ook de sleedoorns zijn op de macrofoto gezet. Want ja, het is lente en overal siert de bloesem de bermen. Ik moet bekennen dat ik die sleedoorns en meidoorns al jaren probeer te vangen, met wisselend succes. En eindelijk heb ik dan dit jaar een serie waar ik echt blij mee ben.
Ook hier kleurverschillen door het zoeken naar verschillende achtergronden en ook recht tegen de zon in fotograferen
Hoe heerlijk, deze vroege lente 2025. Warm, zonnig, droog – een beetje té droog voor sommigen. Maar jongens, wat is het genieten buiten met je kopje koffie onder de appelbloesem…
Op 10 minuten fietsen van mijn huis bevindt zich een prachtige kolonie ooievaars. Ze zijn alweer druk aan het broeden.
Ik vermoed dat het exemplaar met de bruine veren een eerstejaars is. De snavel is al fel rood in plaats van zwart, maar het verendek is nou niet echt stralend wit te noemen, en hij heeft duidelijk één van de slechtste plekken van de kolonie gekregen: het dichtst de weg, het laagst op de stam. Het arme dier wordt voortdurend bekeken door fotografen zoals ik, en auto’s die even stoppen. Gelukkig lijkt hij gewend aan drukte, want hij bleef onverstoorbaar soezelen (het resultaat: vele, vele foto’s met gesloten ogen).
En wat klinkt dat klepperen toch mooi!
Op de grens van het koude voorjaar naar de warmte steken ze vrolijk de kop op. Ik kan daar zo van genieten…
They’re back! Spoonbills in their regular nesting place: a tiny piece of swamp forest tugged in between a highway and a lake. The archetype nature images in our heads are pristine, without human influence. And I have to confess: as a nature photographer I always try to replicate these images. Even when the pictures are taken in a densely populated and completely transformed area. I think we have a longing and even a need for dreams of purity and paradise. And well, it feels a bit like paradise here.
And now they´re back. All the way from Africa, ready for summer. Temperatures are still quite low here, but every spring when they return my heart leaps up.
And it’s not just one… It’s so many of them!
What a feeling to stand here in the middle of nowhere, and just see, hear, smell and feel nature all around.
This last little fellow brings back memories of the card playing game I had as a child. The bluethroat was my favourite card! I love this time of spring when all these birds have returned with a promise of lovely summer days to come
De Portrettenmaker 