De lente challenge van fotoclub FC Perspectief in Hilversum is een mooie uitdaging: Vier opdrachten die op één zaterdag moeten worden gefotografeerd. Twee van die opdrachten zie je pas op zaterdagochtend. Deze keer stond de lente centraal, en dat was best een uitdaging met al die bewolking. Deze foto was de leukste, vond ik, met een mooie lentesfeer
Oh jongens, ik loop hopeloos achter met af mijn fotowerk. De expositie Klankenkoorts in het Rietveld Paviljoen te Amersfoort is alweer afgelopen! Ik doe een beetje te veel dingen tegelijk momenteel, geloof ik. Een van de Sterretjesmos foto’s hing daar, een mooie verbeelding van de Alpensymfonie van Richard Strauss, en dan in het bijzonder het laatste deel van VIII Stille vor den Sturm – Gewitter und Sturm – Abstieg. Ongelooflijk hoe je met muziekinstrumenten de naderende storm kunt verbeelden, de eerste regendruppels die vallen, het onweer dat losbreekt, striemende regenvlagen, de bui die weer wegtrekt en de zon die het landschap weer laat dampen. Precies dat laatste moment, die zon en die wegtrekkende bui, dat is het gevoel dat deze foto én de muziek bij mij oproepen.
Maar helaas, vandaag kon ik de foto ophalen want er is alweer een nieuwe expositie gestart: Schilderen met textiel.
De foto’s zijn alweer van een paar weekjes geleden, toen er nog geen bladeren aan de bomen zaten. Het mannetje zwarte specht was druk bezig met de kinderkamer terwijl het vrouwtje op enige afstand alles in de gaten hield. De eerste dagen werd er nog van buitenaf gehakt, maar al snel was het hol groot genoeg om er helemaal in te kruipen voor de afwerking. Er was enige haast bij, want manlief had de week ervoor een ander nest uitgehakt, een paar bomen verderop, dat kennelijk niet in de smaak was gevallen. Na een paar dagen zat het werk er op, en kon het verblijf na een kleine inspectie in gebruik worden genomen. Inmiddels zit het jonge stel op de eieren, en is alles stil geworden…
Afgelopen weekend op zoek gegaan naar zandhagedissen. Twee plekken bezocht, en op allebei was het raak! Het kan nog best wel koud zijn, en in de zon strekken de dieren zich zo breed mogelijk uit om maar zo veel mogelijk warmte op te vangen.
De mannetjes zijn nu op zijn mooist, in hun groene lentekleed. Maar dat maakt dat niet altijd indruk: het vrouwtje hieronder maakte een agressieve beweging, en het mannetje bleef beduusd achter.
Veel hagedissen in dit gebied hebben teken. Dat blijkt vooral de schapenteek te zijn, ixodes ricinus.
Recent onderzoek toont aan dat de hagedissen immuun zijn voor besmetting met de bacterie Borrelia burgdorferi, die de ziekte van Lyme veroorzaakt. In gebieden met veel zandhagedissen komt de bacterie minder voor in de nimfen.
(zie bijvoorbeeld https://ravon.nl/instagram/hoe-de-zandhagedis-zorgt-voor-minder-ziekte-van-lyme)
Hoe heerlijk, deze vroege lente 2025. Warm, zonnig, droog – een beetje té droog voor sommigen. Maar jongens, wat is het genieten buiten met je kopje koffie onder de appelbloesem…
Op 10 minuten fietsen van mijn huis bevindt zich een prachtige kolonie ooievaars. Ze zijn alweer druk aan het broeden.
Ik vermoed dat het exemplaar met de bruine veren een eerstejaars is. De snavel is al fel rood in plaats van zwart, maar het verendek is nou niet echt stralend wit te noemen, en hij heeft duidelijk één van de slechtste plekken van de kolonie gekregen: het dichtst de weg, het laagst op de stam. Het arme dier wordt voortdurend bekeken door fotografen zoals ik, en auto’s die even stoppen. Gelukkig lijkt hij gewend aan drukte, want hij bleef onverstoorbaar soezelen (het resultaat: vele, vele foto’s met gesloten ogen).
En wat klinkt dat klepperen toch mooi!
Op de grens van het koude voorjaar naar de warmte steken ze vrolijk de kop op. Ik kan daar zo van genieten…
De Portrettenmaker 