In the footsteps of dragons (part 2)

Let me take you to another magnificent place with dinosaur footprints. Above is the breathtaking view from Monte Pelmetto in the Italian Dolomites.

Turning a little to the right youy see a rock that broke off from Monte Pelmetto and came tumbling down. Look carefully! Do you see the tiny dots?

These prints are even older than the prints from Portugal. They date back to some 220 million years ago, the Triassic period, when the mountains still had to born and this was a flat and muddy area. Three different species have left their marks here. According to sources I cannot verify these were probably Ornithischia, Celurosauri and Prosauropoda.

In the footsteps of dragons (part 1)

A special place in the Algarve is Salema Beach, Praia da Salema, near Vila do Bispo. There you can find well preserved dinosaur footprints right at the beach. As you can see, the toes are round and without claws, which indicates that these are the prints of a herbivore, an Ornithopod, a bit like an Iguanodon.

It is estimated that these prints are roughly 130 million years old, dating from the Early Cretaceous. Standing in these footprints of dragons long ago spurred my imagination with fantasies of time machines and walking between those animals in another era.

Let me show you one of the magnificent beaches in the Algarve! Lovely to spend some time here, in between the chase for dinosaur prints at Salema.

Incredible to witness these dinosaur tracks and imagine how some 130 million millions years ago, huge lizards roamed this place. Salema Beach has more footprints, but they are well hidden. You´ll probably need a local guide to help you out, for even if you are standing close to these vertical rock formations the prints are difficult to see. António Alfarroba pointed them out. As you can see this one does have claws, so it must have been hunting for prey here. I´m afraid I haven´t been able to find out the exact species – if you do know it, you’re welcome to mention it.

Bye bye Londen!

“Het verleden is een verhaal,” zegt Eckhard Tolle. Een verhaal dat je met je mee draagt in je lichaam.  In je geheugen natuurlijk, maar ook als je bepaalde gebeurtenissen allang weer bent vergeten, dan nog weet je lichaam soms als vanzelf welke oude emoties daarbij speelden. Waarbij bepaalde aspecten worden uitvergroot en andere verdrongen, alsof je in de bolle spiegel kijkt.

Londen is ook een verhaal. Nog vers in mijn geheugen, en ik ben blij dat ik er was. Toevallige ontmoetingen, voedselstalletjes op Borough Market (wat ziet die paella er goed uit!) en een prachtige zonsondergang. Mooie herinneringen om mee te dragen.

Het mooie in het grauwe

Het lijkt alsof ik in Londen zit. Maar Londen is alweer verleden tijd; ik ben terug en sorteer thuis de foto’s. Bijvoorbeeld deze hierboven met bezorgers van de Roti Brothers in Crystal Palace.

Prachtig weer toen ik aankwam. Even wachten op het mooiste licht.

Geweldig om vanaf de Tower Bridge over de Thames te kijken en de Shard te zien – bij de bouw het hoogste gebouw in Europa. Op de achtergrond de London Bridge. Hoeveel landmarks wil je op één foto?

Soms lijkt het leven wiebelig en gefragmenteerd. Grote kans dat je in de verkeerde richting kijkt 😊

En toch, er zit me iets dwars. Jaren geleden vertelde iemand mij over critical discours analyses. Wetenschappelijke analyse van teksten van een groep en het discours, het taalgebruik daarin. In dat taalgebruik zit opgesloten hoe volgens de groep de werkelijkheid in elkaar steekt, en wat daarbij als moreel goed en fout wordt gezien. Boodschap was: “Er bestaat geen objectieve werkelijkheid. Alles is een verhaal.”

“Wat een flauwekul,” dacht ik toen. Typisch zo’n uitspraak van iemand die zijn eigen vakgebied critical discourse analyses het allerbelangrijkste vond.

Maar inmiddels weet ik beter. Het is waar. Dankzij mijn spirituele leraren weet ik dat het nog erger is dat ik ooit had kunnen vermoeden. Wat wij denken te zien als werkelijkheid is alleen maar een waarneming, niets meer dan een verhaal in onze geest.

Ik moest er weer aan denken bij deze Londen foto’s. De verleiding is groot om een mooi weer verhaal te schrijven over hoe geweldig reizen toch is. Net als zo veel mooi weer reisverhalen die via social media langskomen. Maar het was geen mooi weer, behalve die eerste dag dan. En het was ook geen fijne reis.

Ik heb mijzelf de opdracht gegeven om schoonheid te vinden in de grauwe werkelijkheid. Bijvoorbeeld hoe mooi een regenfoto in Crystal Palace kan zijn.

Of hoeveel schoonheid je kunt vinden als je de trein mist en een half uur moet wachten op een leeg perron in Beckenham Junction.

Of de schoonheid van anderhalf uur geen treinen in Crystal Palace en niets anders te doen dan afwachten.
 
Ik heb mensen gezien, veel mensen. Ieder met hun eigen verhaal – afgezien van de verhalen waarvoor ik kwam ook de verhalen over roti bezorgen, over de bus naar huis nemen, over toeristische bezoekjes aan de Tower Bridge. En dit is mijn verhaal geworden, over het mooie in het grauwe