Zomaar onder de rook van Amsterdam. Gewoon in je eigen achtertuin, een groepje flamingo’s. Vijf ouders en twee pubers, helemaal echt zoals in natuurfilms, aan het waden en fourageren.
Och ja, er zwerven wel vaker groepjes flamingo’s door Nederland. In het Veerse meer en in de Randmeren worden er elk jaar wel gezien.
Maar deze zijn anders. De flamingo’s die jaarlijks Nederland aandoen komen vaak uit Duitsland, waar ontsnapte exemplaren van Chileense en andere flamingo’s een gemengde kolonie hebben gevestigd. Twee van deze Amsterdamse flamingo’s zijn geringd in Spanje. Dit zijn de eerste flamingo’s waarvan ontegenzeggelijk is bewezen is dat ze niet van ontsnapte exemplaren afstammen. This is for real!
Dat kon ik niet voorbij laten gaan. Heel even werd Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort), weer de Natuurportrettenmaker…
Of ik ook een portret kon maken van moeder en dochter als in een fantasiewereld. Geïnspireerd op een scene uit de film Brave, waar het kleine meisje met haar boog bij de Calanais stones staat. Een vraag vanwege oude herinneringen. En dan liefst ook dat sfeervolle, met die dreigende wolken en dat mistige erbij.
Fotobewerking is een kolfje naar mijn hand. Samen zochten we een mooie achtergrond voor het portret uit. Op een zaterdagochtend maakten we de portretfoto, en vervolgens kon ik mij uitleven met alle toverwaren van Photoshop. Verschillende varianten werden uitgewerkt: wat donkerder, wat lichter, hier en daar wat meer mist of juist wat minder, en kleurvarianten tot het resultaat precies juist was. Het duurde niet lang voordat er een mailtje binnenkwam. “Hij hangt, hoor!” Moeder en dochter in hun eigen wereld, vol symboliek en betekenissen die dit portret voor hen zo waardevol maakt. Ik ben er blij mee.
Wil u ook een fotobewerking laten maken? Stel gerust uw vragen aan de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort).
Ze hebben een blik die je doet bevriezen. Eenmaal gevangen in die blik weet je als prooi dat dit het einde is. ´Psychopatische moordenaars´ noemt Helen Macdonald ze in haar prachtige boek H is van Havik(H is for Hawk).
Op de foto’s twee jonge haviken die juist zijn uitgevlogen. Afgelopen week was het tijd om de wereld te verkennen. Nog niet de gedekte kleuren, nog niet de mooie streepjesborst van de ouders, maar al wel die intense blik.
De ontmoeting het de haviken deed me denken aan een portret van eerder dit jaar. Rauwheid, felheid, prachtig om vast te leggen. Een mooie moment om weer langzaam terug te keren van natuurportretten naar mensenportretten. Nog héél even is de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort) de Natuurportrettenmaker met vrolijk zomernieuws en natuurfoto’s.
Wil je ook zo’n fel, intens portret? Neem dan gerust contact op!
Nog héél even is de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort) de Natuurportrettenmaker met vrolijk zomernieuws en natuurfoto’s. Binnenkort kom ik weer met portretten van mensen, maar als afronding van de lange rustperiode nog een paar afleveringen over natuur. Er is zó veel gebeurd de afgelopen tijd, en er was zó veel moois te fotograferen! Bijvoorbeeld bij de familie das, die gisteravond al heel vroeg aan het rondscharrelen was.
Wil je ook een portret terwijl je rondscharrelt in de natuur? Neem dan gerust contact op!
Voor de meeste mensen is de eerste ontmoeting met een boommarter onvergetelijk. Dit is een dier van verhalen, van natuurfilms, van heel ver weg. Een roofdier dat ’s nachts in de bossen zijn kostje bijeen moet scharrelen, waar kleine dieren en vogels bang voor zijn.
En dan zie je hem. Zó mooi, zo vertederend. Pluizig ook. Maar ook echt dierlijk, met soepele sprongen door de bomen rennend. En van het ene op het andere moment besef je dat je echt midden in de natuur zit. Wilde natuur, filmnatuur, in Nederland. Onvergetelijk!
De Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort) is nu even de Natuurportrettenmaker. Met vrolijk lentenieuws en natuurfoto’s.
Een dubbelportret voor aan de muur, met het karakteristieke Rembrandtlicht en de molenkraag. Apart maar met zijn tweeën in spiegelbeeld naast elkaar; dat was een mooie uitdaging voor deze fotograaf. Ieder mens is uniek in een enorme hoeveelheid details zoals huid, houding en nog veel, veel meer. Tegelijk moeten de foto’s een eenheid worden qua sfeer en uitstraling. Gelukkig helpt de digitale fotobewerking daarbij.
We hebben gelachen bij de fotoshoot. Maar lachen was niet de bedoeling, want we creëerden mannen van statuur, van aanzien. Loop een willekeurig museum in en je ziet dat mannen van aanzien niet lachen. Daarvoor zijn ze véél te serieus. Dus richtten we ons op ernst en kracht.
Ik was blij verrast toen na de eerste ruwe bewerking een mailtje kwam: “We hebben ze even uitgeprint om te kijken hoe ze hangen!” Nog niet de definitieve versie, maar je ziet meteen iets bijzonders. Tussen de twee foto’s ontstaat een spanning die iets nieuws toevoegt. Eén en één is opeens veel meer! En dat gold ook voor het eindresultaat. “De reacties zijn zeer positief en jaloers.” Heerlijk, daar doe ik het voor!
Update 14 februari 2020. Op Valentijnsdag – tevens mijn verjaardag – ontving ik weer een berichtje. “We hebben de foto’s laten uitprinten op canvas en ingelijst…” Wat een leuk cadeautje!
“Loop maar door,” riep ik. “Ik maak nog even wat portretfoto’s.” Van dieren in dit geval. Zelden had ik zulke mooie vogels gezien als deze whiskered treeswifts diep in het regenwoud van Borneo, en ik wilde dolgraag hun afbeelding mee naar huis nemen. Best een uitdaging, want er was weinig licht en de vakantiecamera was niet al te lichtgevoelig. Gelukkig werkten ze mee en bleven ze lang genoeg stil zitten voor een paar fraaie close-ups. Het mannetje heeft de rode wangen, het vrouwtje de zwarte. Het zijn swifts, van de familie die we in Nederland kennen als gierzwaluw. Cadeautjes van de natuur, met een tekening alsof ze uit een sprookjesboek komen. Wat een geluk om zulke portretten te mogen maken!
Joke van Biesen maakt beadwork sieraden. Ze zocht een portretfotograaf om één van haar halssieraden scherp en met veel detail in beeld te brengen. Een mooie opdracht om te verkennen hoe portretfotografie de productfotografie kan versterken. In korte tijd hebben we een prachtige serie gemaakt, met frontale foto’s die de nadruk leggen op het halssieraad en wat speelsere die meer in de richting van modelfotografie gaan. Zelf vond ik dit de mooiste: een levende foto waarbij het sieraad weliswaar deels verscholen zit, maar die toch elegantie en stijl benadrukt.
Heb je ook iets bijzonders waarvan je graag een mooie foto wilt? Neem gerust contact op om te vragen naar de mogelijkheden.
Hij vond het best spannend om op de foto te gaan. Werd er zelfs helemaal druk van. Maar toen hij aan de beurt was ging hij op een fantastische manier gewoon zitten om te poseren. Hier ben ik, zet mij maar op de foto!
Soms kijk je in de spiegel en denk je: “Die fotoshoot word nooit wat!” Of je maakt je al bij voorbaat druk om je kleding, je haar, je houding. Want tjonge, je gaat naar de fotograaf en dan dwarrelen die beelden uit de glossy’s door je hoofd en daar lijk je helemaal niet op! Zal ik je een geheim verklappen? Die zorgen zijn helemaal niet nodig. Zoals Jelle Hermus van SoChicken stelt: die gedachten zijn gewoon scheten! Of in de iets nettere woorden van Eckhart Tolle: gedachten zijn als wolken die voorbij drijven. Om een heleboel redenen. Hier noem ik er twee.
Ten eerste omdat je jezelf vergelijkt met een ideaalbeeld dat niet bestaat. In je geheugen zitten allemaal beelden van mensen die je ooit hebt gezien: mensen die je kent, maar vooral veel filmsterren en fotomodellen en plaatjes bij sprookjes. Waarschijnlijk weet je wel dat alle foto’s in de glossy’s bewerkt zijn. Pukkels en rimpels zijn weggepoetst, benen zijn langer gemaakt, spieren zijn geaccentueerd, haren en pupillen krijgen een kleurtje, tanden worden gebleekt. Die mensen bestaan niet. Jouw ideaalbeeld bestaat niet. Allemaal Photoshop. Ik doe dat ook wel, hoor. Sommige mensen vinden het fijn als er wat dingen worden weggepoetst die ze zelf lelijk vinden. Maar er is een grens: als je te veel bewerkt, dan kijk je naar een fantasieversie van jezelf. En ook dat is prima: dan is het een soort schilderij in plaats van een foto. Sommige mensen vinden dat fijn. Andere mensen willen juist graag hun ruwe kant op de foto. En ook die ruwe kant kun je weer versterken: dan krijg je een héél rauw schilderij van jezelf. Verreweg de meeste mensen kiezen iets er tussenin: een beetje bewerkt, maar niet te veel.
Nog een reden waarom je je geen zorgen hoeft te maken, is omdat het eigenlijk helemaal niets uitmaakt. Of je je nu druk maakt of niet, jij verandert er niet door. Dus kun je net zo goed even diep zuchten, je armen en benen losschudden, het hoofd fier oprichten en gewoon trots zijn op jezelf. Je mag er zijn, ontspan maar! Daar zit je dan, als mens. Ieder mens is uniek, ieder mens is mooi. En jij bent goed zoals je bent.
Natuurlijk is het leuk om mooi op de foto te komen. Daarom geef ik ook tips voor kleding, make-up, poseren en locaties. Maar waar het eigenlijk om gaat ben jij. En nee, het is niet erg als je het tóch spannend vindt, en het is zelfs niet erg als die rare gedachten maar door je hoofd blijven dwarrelen. Als je dat merkt, dan kun je er misschien wel om lachen. Jij bent gewoon zoals je bent, en dat is goed. Ik doe vervolgens mijn best om een mooi portret te maken.
Hier ben ik, zet mij maar op de foto! Prachtig toch?
Ik had verwacht dat hij door zou fietsen maar hij stopte. ‘Ik heb vroeger ook foto’s gemaakt,’ vertelde hij, en er kwamen verhalen over dromen, reizen, avonturen en vooral kijken naar al het mooie om je heen. Voor ik het wist stonden we een half uur te praten.
‘Misschien moet ik ook maar weer eens een camera oppakken,’ besloot hij, waarna hij zijn weg vervolgde.
Twee willekeurige passanten. Twee werelden die elkaar even raakten.
De Portrettenmaker 