Abstracte fotografie is een contradictio in terminis. Zodra je iets op de foto vastlegt, dan is de afbeelding onvermijdelijk een representatie van de werkelijkheid. Figuratief dus. En abstracte kunst geeft nou juist per definitie niet de werkelijkheid weer. Vorm en kleur bestaan pro ipsis, op zichzelf en voor zichzelf. Vorm en kleur hebben een intrinsieke waarde, om er maar een handje Latijnse termen tegenaan te gooien. Hoe kan iets de werkelijkheid weergeven (fotografie) en tegelijk niet de werkelijkheid weergeven (abstract)?

Een heerlijke uitdaging en ook verdraaid moeilijk; ik heb flink wat tijd besteed aan het zoeken van een geschikt onderwerp. Zodra je herkent wat op de foto staat, dan is de foto niet meer abstract. Dan is het ‘gewoon’ een bijzondere weergave van de werkelijkheid (“Goh, dat je dat hebt gezien!”). En zodra je allerlei bewerkingen gaat doen in Photoshop, zoals vervormen of vervagen of verkleuren zodat er iets ondefinieerbaars in beeld komt, dan is het misschien wel abstracte kunst, maar geen abstracte fotografie meer (“Goh, wat… apart!”).

Als u herkent wat ik hier heb gefotografeerd, dan mag u het mij stiekem toefluisteren. Maar alsjeblieft niet in het openbaar, want als bekend wordt wat het is, dan mag ik het geen abstracte fotografie meer noemen en moet ik het kopje boven deze blog veranderen.

(Maandfoto naar aanleiding van de lezing van Iris Depassé bij Fotokring Eemland)