De laatste van de macro’s: de pluizige zaden van de clematis ofwel bosrank. Staan rustig hier in de wegberm, te wachten tot het tijd is




De laatste van de macro’s: de pluizige zaden van de clematis ofwel bosrank. Staan rustig hier in de wegberm, te wachten tot het tijd is




Natuurlijk mogen de wilgenkatjes niet ontbreken. Net als bij de vorige opnames vooral gericht op onscherpte en sfeer



Ook de sleedoorns zijn op de macrofoto gezet. Want ja, het is lente en overal siert de bloesem de bermen. Ik moet bekennen dat ik die sleedoorns en meidoorns al jaren probeer te vangen, met wisselend succes. En eindelijk heb ik dan dit jaar een serie waar ik echt blij mee ben.

Ook hier kleurverschillen door het zoeken naar verschillende achtergronden en ook recht tegen de zon in fotograferen


Ik ben een enorme fan van onscherpte en kleur – het geeft een zacht feeërieke sfeer. Dus toen macrofotografie het onderwerp werd bij de Hilversumse fotoclub FCPerspectief, ben ik enthousiast twee middagen op pad gegaan. En ik gaf mijzelf een extra hindernis mee: ik wilde per sé een in-camera foto maken vrijwel zonder nabewerking; zelfs geen uitsnede stond ik mezelf toe. Want ik vermoedde dat ik een beetje een luie fotograaf aan het worden was dankzij alle mogelijkheden van Photoshop (AI houd ik voorlopig ver buiten de deur).

De oogst was enorm en tjonge, wat is het dan moeilijk om te kiezen welke foto wordt uitgeprint voor de (zeer gemoedelijke, vriendschappelijke) competitie. Ik koos het sterretjesmos, maar niet een foto waar de rode sporenkapseltjes goed zichtbaar waren – dat zie je zo vaak. Het werd juist de foto waar in eerste instantie onduidelijk is waarnaar je nou zit te kijken, met de sporenkapsels reflecterend in een dauwdruppel. Deze foto haalde de derde plek, waar ik dan weer heel blij mee ben.

De kleurverschillen hebben te maken met het zonlicht, dat soms recht en soms schuin inviel en dan weer door wolken werd tegengehouden. Mooi voor aan de muur!


En door naar het laatste experiment. Zelfde hamvraag als de vorige: Maakt een simpele overlay twee op zich ‘gewone’ foto’s tot iets kunstzinnigs? Waarom wel / niet?
Na de kobaltblauwe oefening van gisteren wierp ik me op een vraag voor mijzelf. Klopt het dat een foto veel kunstzinniger wordt indien hij wordt omgezet in zwartwit? Ofwel: Maakt omzetten naar zwartwit een matige kleurenfoto opeens tot kunst?
Oordeel zelf


De challenge van deze week: Kies een fotograaf, en maak foto’s in ‘de stijl van’. Wie @DeBergenseboekenkast kent, herkent iets van de thematiek en de kleur van deze eerste bewerking
Hoe breng je Leegte in beeld? Best lastig, zo’n wedstrijd van Fotoclub Perspectief Hilversum. Strandfoto’s en mistige foto’s leken me wat voor de hand liggend, een foto met takjes of sprietjes uit het water ook. Woestijnfoto’s waren heel aardig maar toch ook weer iets te makkelijk. En hoe leeg is leegte eigenlijk? Een woestijn is gevuld met zand, is dat wel echt leeg? Ik besloot eerst maar eens bovenstaande te maken. En toen deze was voltooid, had hij ook al een associatie met waaiend zand, en dus vielen de woestijnfoto’s definitief af.

Als tweede foto koos ik de koe na zonsondergang met heel veel zwart, een silhouet. Helaas, mijn idee dat absolute leegte zwart is (helemaal niets, geen zand of water of zelfs maar licht) was natuurlijk wat te simpel. Zoals jury Jan zei: “Mooie foto, maar deze zou je nooit de titel ‘Leegte’ geven.” Nee inderdaad, de Leegte is hier niet het onderwerp.
Ook voor de andere fotografen bleek het onderwerp een uitdaging. Lege schoenen, manden of flessen waren wel leeg, maar zelf geen Leegte. Toch: wat een genot om al die mooie creatieve beelden te zien!
En de andere foto viel in de smaak, kreeg zowaar de eerste prijs. Blij mee 🙂

Vanochtend snel naar buiten voor wat witte winterfoto’s




