
En door naar het laatste experiment. Zelfde hamvraag als de vorige: Maakt een simpele overlay twee op zich ‘gewone’ foto’s tot iets kunstzinnigs? Waarom wel / niet?

En door naar het laatste experiment. Zelfde hamvraag als de vorige: Maakt een simpele overlay twee op zich ‘gewone’ foto’s tot iets kunstzinnigs? Waarom wel / niet?
Na de kobaltblauwe oefening van gisteren wierp ik me op een vraag voor mijzelf. Klopt het dat een foto veel kunstzinniger wordt indien hij wordt omgezet in zwartwit? Ofwel: Maakt omzetten naar zwartwit een matige kleurenfoto opeens tot kunst?
Oordeel zelf


De challenge van deze week: Kies een fotograaf, en maak foto’s in ‘de stijl van’. Wie @DeBergenseboekenkast kent, herkent iets van de thematiek en de kleur van deze eerste bewerking
Hoe breng je Leegte in beeld? Best lastig, zo’n wedstrijd van Fotoclub Perspectief Hilversum. Strandfoto’s en mistige foto’s leken me wat voor de hand liggend, een foto met takjes of sprietjes uit het water ook. Woestijnfoto’s waren heel aardig maar toch ook weer iets te makkelijk. En hoe leeg is leegte eigenlijk? Een woestijn is gevuld met zand, is dat wel echt leeg? Ik besloot eerst maar eens bovenstaande te maken. En toen deze was voltooid, had hij ook al een associatie met waaiend zand, en dus vielen de woestijnfoto’s definitief af.

Als tweede foto koos ik de koe na zonsondergang met heel veel zwart, een silhouet. Helaas, mijn idee dat absolute leegte zwart is (helemaal niets, geen zand of water of zelfs maar licht) was natuurlijk wat te simpel. Zoals jury Jan zei: “Mooie foto, maar deze zou je nooit de titel ‘Leegte’ geven.” Nee inderdaad, de Leegte is hier niet het onderwerp.
Ook voor de andere fotografen bleek het onderwerp een uitdaging. Lege schoenen, manden of flessen waren wel leeg, maar zelf geen Leegte. Toch: wat een genot om al die mooie creatieve beelden te zien!
En de andere foto viel in de smaak, kreeg zowaar de eerste prijs. Blij mee 🙂

Vanochtend snel naar buiten voor wat witte winterfoto’s







Hoe heerlijk, deze vroege lente 2025. Warm, zonnig, droog – een beetje té droog voor sommigen. Maar jongens, wat is het genieten buiten met je kopje koffie onder de appelbloesem…
Op 10 minuten fietsen van mijn huis bevindt zich een prachtige kolonie ooievaars. Ze zijn alweer druk aan het broeden.

Ik vermoed dat het exemplaar met de bruine veren een eerstejaars is. De snavel is al fel rood in plaats van zwart, maar het verendek is nou niet echt stralend wit te noemen, en hij heeft duidelijk één van de slechtste plekken van de kolonie gekregen: het dichtst de weg, het laagst op de stam. Het arme dier wordt voortdurend bekeken door fotografen zoals ik, en auto’s die even stoppen. Gelukkig lijkt hij gewend aan drukte, want hij bleef onverstoorbaar soezelen (het resultaat: vele, vele foto’s met gesloten ogen).

En wat klinkt dat klepperen toch mooi!


Op de grens van het koude voorjaar naar de warmte steken ze vrolijk de kop op. Ik kan daar zo van genieten…

