Macro sterretjesmos

Ik ben een enorme fan van onscherpte en kleur – het geeft een zacht feeërieke sfeer. Dus toen macrofotografie het onderwerp werd bij de Hilversumse fotoclub FCPerspectief, ben ik enthousiast twee middagen op pad gegaan. En ik gaf mijzelf een extra hindernis mee: ik wilde per sé een in-camera foto maken vrijwel zonder nabewerking; zelfs geen uitsnede stond ik mezelf toe. Want ik vermoedde dat ik een beetje een luie fotograaf aan het worden was dankzij alle mogelijkheden van Photoshop (AI houd ik voorlopig ver buiten de deur).

De oogst was enorm en tjonge, wat is het dan moeilijk om te kiezen welke foto wordt uitgeprint voor de (zeer gemoedelijke, vriendschappelijke) competitie. Ik koos het sterretjesmos, maar niet een foto waar de rode sporenkapseltjes goed zichtbaar waren – dat zie je zo vaak. Het werd juist de foto waar in eerste instantie onduidelijk is waarnaar je nou zit te kijken, met de sporenkapsels reflecterend in een dauwdruppel. Deze foto haalde de derde plek, waar ik dan weer heel blij mee ben.

De kleurverschillen hebben te maken met het zonlicht, dat soms recht en soms schuin inviel en dan weer door wolken werd tegengehouden. Mooi voor aan de muur!

Experiment 2: Zwartwit

Na de kobaltblauwe oefening van gisteren wierp ik me op een vraag voor mijzelf. Klopt het dat een foto veel kunstzinniger wordt indien hij wordt omgezet in zwartwit? Ofwel: Maakt omzetten naar zwartwit een matige kleurenfoto opeens tot kunst?

Oordeel zelf

Wedstrijd ‘Leegte’

Hoe breng je Leegte in beeld? Best lastig, zo’n wedstrijd van Fotoclub Perspectief Hilversum. Strandfoto’s en mistige foto’s leken me wat voor de hand liggend, een foto met takjes of sprietjes uit het water ook. Woestijnfoto’s waren heel aardig maar toch ook weer iets te makkelijk. En hoe leeg is leegte eigenlijk? Een woestijn is gevuld met zand, is dat wel echt leeg? Ik besloot eerst maar eens bovenstaande te maken. En toen deze was voltooid, had hij ook al een associatie met waaiend zand, en dus vielen de woestijnfoto’s definitief af.


Als tweede foto koos ik de koe na zonsondergang met heel veel zwart, een silhouet. Helaas, mijn idee dat absolute leegte zwart is (helemaal niets, geen zand of water of zelfs maar licht) was natuurlijk wat te simpel. Zoals jury Jan zei: “Mooie foto, maar deze zou je nooit de titel ‘Leegte’ geven.” Nee inderdaad, de Leegte is hier niet het onderwerp.

Ook voor de andere fotografen bleek het onderwerp een uitdaging. Lege schoenen, manden of flessen waren wel leeg, maar zelf geen Leegte. Toch: wat een genot om al die mooie creatieve beelden te zien!

En de andere foto viel in de smaak, kreeg zowaar de eerste prijs. Blij mee 🙂

Appelbloesem

Hoe heerlijk, deze vroege lente 2025. Warm, zonnig, droog – een beetje té droog voor sommigen. Maar jongens, wat is het genieten buiten met je kopje koffie onder de appelbloesem…

Ooievaars op de eieren

Op 10 minuten fietsen van mijn huis bevindt zich een prachtige kolonie ooievaars. Ze zijn alweer druk aan het broeden.

Ik vermoed dat het exemplaar met de bruine veren een eerstejaars is. De snavel is al fel rood in plaats van zwart, maar het verendek is nou niet echt stralend wit te noemen, en hij heeft duidelijk één van de slechtste plekken van de kolonie gekregen: het dichtst de weg, het laagst op de stam. Het arme dier wordt voortdurend bekeken door fotografen zoals ik, en auto’s die even stoppen. Gelukkig lijkt hij gewend aan drukte, want hij bleef onverstoorbaar soezelen (het resultaat: vele, vele foto’s met gesloten ogen).

En wat klinkt dat klepperen toch mooi!