
En door naar het laatste experiment. Zelfde hamvraag als de vorige: Maakt een simpele overlay twee op zich ‘gewone’ foto’s tot iets kunstzinnigs? Waarom wel / niet?

En door naar het laatste experiment. Zelfde hamvraag als de vorige: Maakt een simpele overlay twee op zich ‘gewone’ foto’s tot iets kunstzinnigs? Waarom wel / niet?
Na de kobaltblauwe oefening van gisteren wierp ik me op een vraag voor mijzelf. Klopt het dat een foto veel kunstzinniger wordt indien hij wordt omgezet in zwartwit? Ofwel: Maakt omzetten naar zwartwit een matige kleurenfoto opeens tot kunst?
Oordeel zelf


De challenge van deze week: Kies een fotograaf, en maak foto’s in ‘de stijl van’. Wie @DeBergenseboekenkast kent, herkent iets van de thematiek en de kleur van deze eerste bewerking
Hoe breng je Leegte in beeld? Best lastig, zo’n wedstrijd van Fotoclub Perspectief Hilversum. Strandfoto’s en mistige foto’s leken me wat voor de hand liggend, een foto met takjes of sprietjes uit het water ook. Woestijnfoto’s waren heel aardig maar toch ook weer iets te makkelijk. En hoe leeg is leegte eigenlijk? Een woestijn is gevuld met zand, is dat wel echt leeg? Ik besloot eerst maar eens bovenstaande te maken. En toen deze was voltooid, had hij ook al een associatie met waaiend zand, en dus vielen de woestijnfoto’s definitief af.

Als tweede foto koos ik de koe na zonsondergang met heel veel zwart, een silhouet. Helaas, mijn idee dat absolute leegte zwart is (helemaal niets, geen zand of water of zelfs maar licht) was natuurlijk wat te simpel. Zoals jury Jan zei: “Mooie foto, maar deze zou je nooit de titel ‘Leegte’ geven.” Nee inderdaad, de Leegte is hier niet het onderwerp.
Ook voor de andere fotografen bleek het onderwerp een uitdaging. Lege schoenen, manden of flessen waren wel leeg, maar zelf geen Leegte. Toch: wat een genot om al die mooie creatieve beelden te zien!
En de andere foto viel in de smaak, kreeg zowaar de eerste prijs. Blij mee 🙂

The Rietveldpaviljoen (designed by the famous Dutch architect Gerrit Rietveld) in Amersfoort is a centre to see, celebrate and create art. Next Saturday a new exhibition will be opened on street photography, entitled Paradijsvogels (Birds of paradise). There is an extensive exhibition of the Dutch street photographer Willem Wernsen. Photographers have been invited to celebrate his 70th birthday, and create a personal piece of art inspired by him. For this exhibition I made the photo Wedding day, that I mentioned previously in this blog. I am honoured to have it shown to the public in the Rietveld Paviljoen.


Het hele gezin ging op de foto. Natuurlijk een gezinsportret in de studio, en daarnaast ieder op zich. Vader en moeder op vriendelijk-ouderlijke wijze, de zoon lekker brutaal en de dochter heel, heel rustig. Ik kon me voorstellen dat er nogal wat gedachten door haar heen vlogen. Want ja, dan zit je daar zomaar en dan staat er iemand met zo’n camera voor je neus en worden er foto’s genomen en waarom heb je nou net dat pukkeltje op je voorhoofd en waarom zijn die flitsen zo onrustig en misschien word je daar wel zenuwachtig van en… en…
“Zullen we een fotomodellenfoto maken?” vroeg ik spontaan. “Met de windmachine zodat je haren gaan wapperen?” Even iets heel anders dan de rest van het gezin. Gewoon haar eigen ding. Een beetje fotomodel.
Ik ben blij dat ze instemde, want het is een prachtfoto geworden. De verrassing van die plotselinge wind is zichtbaar, en zo’n spontane lach is goud waard. Dat pukkeltje is natuurlijk weggewerkt met Photoshop, want zo gebeurt dat met fotomodellen. Dit soort foto’s maakt me echt trots.
Hoe zou jij als fotomodel op de foto willen? Meld het hieronder of stuur een berichtje aan de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort).

Waar hij het liefst bezig is. Thuis tussen de rozen, zijn tuin in Bergen. Niet geposeerd; gewoon zoals hij is.
“Ga maar aan het werk, dan loop ik om je heen voor de foto’s.”
Gek is dat. We hebben veel foto’s, maar bijna allemaal van ongewone situaties. Binnen op feestjes, met visite en een enkele geposeerde foto. Buiten op vakanties, wandelingen en ook daar weer een enkele geposeerde foto. Juist de plek waar hij zo vaak aan het rommelen is en de dingen die hij daarbij doet, staat bijna niet op de foto.
Dit is het beeld dat ik bij me wil houden. Het lijkt zo’n gewone foto, maar juist dat maakt hem zo bijzonder.
Wilt u ook een bijzonder gewone foto van een dierbare? Neem dan contact op met de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort).

Joke van Biesen maakt beadwork sieraden. Ze zocht een portretfotograaf om één van haar halssieraden scherp en met veel detail in beeld te brengen. Een mooie opdracht om te verkennen hoe portretfotografie de productfotografie kan versterken. In korte tijd hebben we een prachtige serie gemaakt, met frontale foto’s die de nadruk leggen op het halssieraad en wat speelsere die meer in de richting van modelfotografie gaan. Zelf vond ik dit de mooiste: een levende foto waarbij het sieraad weliswaar deels verscholen zit, maar die toch elegantie en stijl benadrukt.
Heb je ook iets bijzonders waarvan je graag een mooie foto wilt? Neem gerust contact op om te vragen naar de mogelijkheden.

Een nieuw gezondheidscentrum zou weldra de deuren openen. Aan de telefoon klonk het enthousiasme van de betrokken artsen al door. Trots op hun nieuwe pand en graag bereid om op de foto te gaan voor het artikel. Er was maar één probleem: het pand moest nog worden ingericht.
We maakten een afspraak op de laatste dag voor de deadline, maar toen ik binnenstapte zakte de moed mij in de schoenen. Kale ruimtes met overal dozen, bouwmaterialen en beton. Je kon je mooiere achtergronden voorstellen. Ik raadpleegde de redactie: Hoe ver kon de deadline worden opgerekt? Zeker een week was nodig want ja, je weet hoe dat gaat met verbouwingen. Uiteindelijk kregen we de week en werd besloten het blad al op te maken met lege plekken op de ruimte van de foto’s, zodat deze op het laatste moment konden worden ingevoegd.
De dag van de fotoshoot was het aanpoten: fotograferen, bewerken en linea recta opleveren. Maar het resultaat mocht er zijn: een prachtig bedrijfsportret van het gezondheidscentrum met de artsen in de hoofdrol. En dan zien hoe blij mensen zijn met hun foto’s. Daar kan ik dan weer van genieten!


In de natuurfotografie is het een begrip: Het Gouden Uur. Rond zonsopkomst en zonsondergang dompelt de zon de wereld in haar mooiste licht. Met het stralende en waanzinnig warme weer kon je het de afgelopen weken vaak meemaken.
He is een moment waarop je schitterende foto’s kunt maken. In de zomer vergt dat wel even doorbijten. De zon komt dan zó vroeg op en gaat zó laat onder dat het genieten een flinke aanslag kan zijn op je nachtrust. Als natuurfotograaf stond ik geregeld al rond vier uur naast mijn bed!

Wat dat betreft is de winter handiger. Maar ja, dan staan er weer geen gewassen te rijpen op de velden, vliegen er geen insecten rond en kun je niet lekker zonder jas rondlopen.
Raadsel: Wat zou het Blauwe Uurtje zijn?
Wil je ook bijzondere foto’s laten maken tijdens het Gouden Uur? Ik ga graag met je op pad. Ook als je dat graag een keer om vier uur´s ochtends wilt doen!
