Gedwongen rust. Al een jaar. En eindelijk, eindelijk lijkt het er op dat we na een enorm lange winterslaap weer naar buiten kunnen. Voorzichtig nog, want er zijn zo veel onzekerheden. Ik houd mijn hart vast voor wat we daarbuiten gaan aantreffen.
Ik heb dit jaar vrijwel geen pogingen ondernomen om nieuwe portretten te maken. Niet zozeer voor mijzelf, maar vooral voor de mensen om mij heen was het beter om zo ver mogelijk bij iedereen vandaan te blijven. En nu begint het weer te kriebelen.
Deze week waren we bezig met een kunst challenge in de familie. En ik ben weer naar buiten gegaan. Een van de resultaten was dit portret, een tijdsbeeld dat we een jaar geleden voor onmogelijk hadden gehouden. Nog even volhouden!
Ook zo genoten van het zonnetje vandaag? Het is niet te geloven. Een week geleden bevroor ik in een tent. Flink wat sneeuwfoto’s liggen nog te wachten om de wereld in gestuurd te worden. En dan breekt opeens de lente los. Laat die winterfoto´s maar even liggen, ik ga nu voor de lente!
De krokussen en de sneeuwklokjes staan uitbundig te bloeien. Een prachtige plek ook om even te mijmeren – én om daarvan een portretfoto te maken.
Vandaag wordt het weer zulk mooi weer. Ga jij er ook op uit? En waar ga je dan naartoe? Ik denk dat ik nog een keer naar Amelisweerd ga. Misschien komen we elkaar daar wel tegen. Zoals de bezoekster die onderstaande actiefoto maakte 🙂
Warme groet van de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort, Lage Vuursche).
Sneeuw! Heel even maar, met de eerste vlokken in de middag en in de avond alweer regen. Net genoeg voor een klein wit dekje en wat fraaie winterbeelden. In het donker heb ik Amersfoort bezocht, weer even naar de Koppelpoort. De tijd was maar kort en ik hoopte zó op een paar mooie romantische plaatjes. En ja, kijk eens! Romantischer kan een fotoshoot toch niet zijn?
Als u ook eens zo’n romantische fotoshoot wilt, vraag dan gerust naar de mogelijkheden. Sneeuw kan ik niet altijd garanderen, maar heus: een foto in de druipende regen kan ook super-romantisch zijn!
Heel veel sneeuw gewenst – en zonder ongelukken en andere narigheid – door de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort, Lage Vuursche).
Ik heb het geprobeerd, maar het lukt me gewoon niet. ‘Zorg voor een uniforme uitstraling van je foto’s, zodat je herkenbaar wordt. Vind je eigen stijl. Zekerheid, daar houden klanten van.’
Tja…. ´Ze´ hebben natuurlijk gelijk. Ik ga zelf ook naar de slager voor een vegetarische worst, en naar de kapper voor een knipbeurt. Nooit andersom. Helaas, ik ben niet in de wieg gelegd voor uniformiteit. De eerste keer iets uitproberen, struikelend en weer opstaand en tot op het bot ‘Maar-hoe-dan-toch?’ uitzoekend, dat vergt alles wat je in je hebt. Zo´n zoektocht afronden met een prachtig resultaat geeft een geweldige kick. De volgende keer ga je vol enthousiasme aan de slag: je wéét dat het mooi wordt! Maar bij de derde keer van hetzelfde word ik al onrustig.
Ik heb er lang over nagedacht. Mijn eigen stijl. Mijn signatuur. Moet ik mij misschien dan toch maar beperken tot één type foto, en dat herhalen en herhalen en herhalen en herhalen en…? Goeie genade, dat zou een straf zijn.
Opeens realiseerde ik me: Plezier, daar gaat het om! De lol in het uitwerken van ideeën. Soms puzzelen, soms bezig zijn met mensen die er óók plezier in hebben en de fotoshoot beleven als een vrolijk uitje. Of als iemand misschien tegen de fotoshoot heeft opgezien, de opluchting achteraf en vooral ook de blijdschap met de resultaten!
Nog zó veel dingen die ik wil uitproberen. Nog zo veel ideeën. Dus deze keer wéér iets anders: huisdierfotografie. Met mijn eigen herkenbare stijl: Plezier!
Fijne zondag gewenst door de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort, Lage Vuursche).
Zo halverwege het jaar kwam het idee voor een virtuele vakantiefoto. Bijna niemand is dit jaar op vakantie gegaan. Sommigen omdat het niet mocht, anderen omdat ze de verantwoordelijkheid voelden om Het Virus niet verder te verspreiden. En weer anderen omdat ze door alle ellende hun baan kwijtraakten of omdat ze domweg niet van reizen houden. Zó veel redenen om thuis te blijven.
“Als jij een foto van jezelf zou willen ergens op de wereld, waar zou het dan zijn? Welke plek zou je willen bezoeken?” vroeg ik.
“Venetië!” antwoordde ze meteen.
En dus gingen we op reis. Onze eerste stop was een brug in de buurt, tijdens een zonnige dag. Uit de fotoshoot aldaar heb je eerder deze kunnen zien.
Daarna reisden we verder over het internet, op zoek naar achtergrondfoto’s. Er zijn heel wat stockbureau’s die prachtige foto’s uit de hele wereld aanbieden, maar onze reis was low-budget en dus zochten we verder. Zo’n achtergrondfoto moet een bepaalde kwaliteit en grootte hebben, beter dan de gemiddelde Facebook of Instagram foto. En toen bleek dat we de reis verkeerd-om waren begonnen. We vonden wel geschikte achtergronden, maar die pasten geen van alle bij het perspectief van onze brugfoto’s. “Niemand neemt een brug in Venetië op deze manier!” jammerde ik. “We hadden eerst een achtergrond moeten zoeken, en daarna onze de brugfoto’s passend moeten maken!” We waren hopeloos verdwaald tijdens onze reis.
Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Juist op dat moment kwam op Instagram een foto voorbij van madebyjennifer.nl. Een foto uit Venetië. Dus er was iemand van Instagram die daar rondliep, en wel vandaag! Zou ik dat zomaar durven vragen, aan een wildvreemde?
Nou ja, lang verhaal kort: Jennifer heeft met haar mobiel een paar brugfoto’s gemaakt die qua perspectief wél pasten. Dank, Jennifer, want met jouw foto hebben wij onze reis kunnen voltooien. Onze virtual holiday naar een waanzinnig mooie zonsondergang in Venetië.
Ook interesse in een virtuele vakantie? Vraag het de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort, Lage Vuursche)
Bijna december, en nog zó veel paddenstoelen in het bos die op de foto willen. Maar ja, de Portrettenmaker is nu eenmaal niet de Paddenstoelenportrettenmaker. Twee blogjes over paddenstoelen is méér dan genoeg. Nu weer over mensen.
Vaak probeer ik mensen te prikkelen: Wil je iets met een mysterieuze blik, wapperende gordijnen, iets vrolijks en uitgelaten of juist meer ingetogen en sereen? Meestal is het antwoord: “Gewoon, een mooie foto” Nu dan, ter inspiratie dit kleine project van mijzelf. Al lang had ik dit beeld in mijn hoofd, van iemand die zich loswerkt uit een boom. Een symbiose van mijn twee favoriete onderwerpen, mensen en natuur. En een voorbeeld dat een portret zoveel méér kan zijn dan gewoon een foto.
De mogelijkheden zijn eindeloos. In welke wonderlijke wereld zou jij jezelf wel eens willen zien? Welk magisch, mysterieus of avontuurlijk idee trekt je aan? Doe eens gek. Misschien realiseren we samen in het komende jaar wel dat portret! Fijn weekeind gewenst door de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort, Lage Vuursche).
We waren bezig met een zomerse fotoshoot op een brug toen mijn oog viel op de lichtvlekjes op haar gezicht. “Oh,” riep ik enthousiast, “Ik wil straks ook nog een andere foto maken! Een close-up.”
Het was een foto die al een tijdje op mijn bucket-list stond: een gezicht met een patroon van licht en schaduw. De rieten hoed was perfect. Enfin, de foto spreekt voor zich. Die brugfoto’s houdt u nog tegoed.
Ook voor foto’s met speels licht kunt u terecht bij de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort, Lage Vuursche).
Kun jij 25 seconden stil staan? Geen haartje bewegen, terwijl de golven om je benen spoelen?
Larissa deed het. Op het strand bij Petten, bij het kunstwerk van palen dat in het water is geplaatst als symbool voor het dorp dat daar ooit in de golven is verdwenen. Vijfentwintig seconden is lang. Het mooie van fotograferen met lange sluitertijden is dat alle beweging vervaagt: golven worden een soort mistige waas die een mystieke sfeer oproepen. In vroeger tijden, toen er nog geen lenzen op de camera zaten maar alleen kleine gaatjes, was er geen andere mogelijkheid dan lang stilzitten om voldoende licht te krijgen.
Voor een model is dat best zwaar: elke beweging leidt tot een onscherp, en onbruikbaar beeld. Zo’n fotoshoot in de golven kan dan ook niet al te lang duren. Gelukkig was het water lekker warm. En ik vind de foto met Larissa – gemaakt ná zonsondergang – boeiender dan de foto van de zonsondergang die kort daarvoor was gemaakt.
De volgende ochtend ben ik weer vroeg opgestaan. Het geurde naar warme zee en er hing een flinke zeemist; ik was van plan om die mist vast te leggen. Maar eenmaal op het strand – volstrekt alleen, mijn voetspoor als eerste in het zand – trok de hemel open en kwamen er allemaal kleuren tevoorschijn.
Vertel eens: welke foto is jouw favoriet?
Ook zo’n mysterieuze zwart-witfoto? Neem contact op met de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort, Lage Vuursche).
‘Met jurk en paard, zo wil ik op de foto!’ zei Stephanie. Voor haar bijzonder, wat als paardenmeisje loopt ze het liefst rond in een oude spijkerbroek en stevige schoenen. Twee maal per dag staat ze in de wei om haar paard Tad te verzorgen; daar passen tere jurken gewoon niet bij.
Van tevoren bespraken we wat ideeën voor mogelijke foto’s. Een bloemenweide, en iets van contact tussen haar en Tad. Maar we wisten: dieren kun je niet naar de hand zetten en soms moet je je gewoon overgeven aan de omstandigheden.
En dat bleek. De eerste afspraak voor een fotoshoot moest worden uitgesteld wegens regen. Dus maakten we een nieuwe afspraak en jongens, dat was een bloedhete zomerdag waarbij het kwik steeg tot boven de 30 graden. Al na een kwartiertje was het genoeg. Tad kreeg last van vliegen en horzels en moest een vliegenhoedje op. En Steph vond het met die warmte ook wel mooi geweest. Gelukkig hadden we toen al foto’s genoeg.
Wil jij ook eens anders dan anders op de foto? Laat maar weten aan de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort, Lage Vuursche).
Is het productfotografie, modelfotografie of kunstfotografie? Zeg het maar. De vraag van Joke van Biesen was om een foto die het sieraad in al zijn details laat zien. Joke maakt beadwork-sieraden, en had al eerder wat op de foto laten zetten. Nu kwam ze met nóg fijner materiaal, driedimensionaal uitgewerkt. Pure kunst, als je het mij vraagt. Ze gebruikt de foto’s voor promotie van haar kunst, en je zou het dus ook bedrijfsfotografie kunnen noemen. Enfin, ik wilde natuurlijk óók een mooi portret.
Ik word blij van dit soort foto’s. Heel even riep het een associatie op met Johannes Vermeer’s Meisje met de parel. Ik vroeg me af waarom, en dat bleek vooral door het haar te komen, dat achterover hangt zoals de hoofddoek op Vermeer’s Meisje. Verder was de gelijkenis toch ver te zoeken. Gek hoe zo’n brein associeert.
Ook interesse in een portretfoto? Of in een bedrijfs-, product- of kunstfoto? Laat het weten aan de Portrettenmaker, fotograaf uit Hollandsche Rading (tussen Hilversum, Utrecht, Amersfoort).
De Portrettenmaker 