Rainy nights

Geplaatst op door Henk Groenewoud

A few weeks ago a fellow photographer from Amersfoort gave a presentation on Saul Leiter. Famous New York fashion photographer. Besides his professional work he did a lot of street photography. Educated in the arts and painting, he was looking for a dialogue between colour and remarkable compositions. People are always present in his work, even if it is just a hand or a foot. At first glance, many pictures seem failed, for the main subjects are often only partly visible or blurred. Then it starts to dawn on you. His aim is not to get a nice picture of a person, or a perfect eye-pleasing frame. His aim is to create space, tension, contrast of light and a clash of colours.

So on a rainy night I went out to the city closest to Hollandsche Rading, Utrecht, to try and look with different eyes. Not his eyes of course, for his life was completely different from mine. But my eyes, trying to look as a child to lights, colours and people. The result is a kind of impressionist winter series.

There it was: the red umbrella, so often present in Leiter´s New York pictures.

Tot ziens

Christmas Eve in the streets of Alkmaar

Line 50 Utrecht

Time for a smoke

Partial eclipse of October 25, 2022

Geplaatst op door Henk Groenewoud

A few days ago I was on the ground with my nose in mushrooms. Today I looked up in the sky. I had completely forgotten about it: the partial eclipse. Fortunately a colleague sent a message: “It’s happening right now!”

I grabbed my camera and ran outside – just in time to see the moon at its maximum cover of one third of the sun.

Same picture twice, just a different crop.

Next show in the Netherlands is predicted in 2025. Already looking forward to it.

Unknown territories (more ugly creatures)

Geplaatst op door Henk Groenewoud

So I went on this journey of discoveries. Into the unknown. Looking for flatworms…

You might think that in the Netherlands we know all about nature, and have discovered everything there is to be discovered. At least that was my assumption. But a few years ago two scientist went out to look for flatworms. Especially for the New Zealand flatworm (Arthurdendyus triangulatus – Nieuw Zeelandse landplatworm) that was put on the European Union list of invasive alien species in 2019 as it is a predator of earthworms – the worms that we need to create fertile soils. Those of you who read The Hitchhikers’ guide to the Galaxy will recognise it’s scientific name 😊. Anyhow, apparently these creatures are so unattractive, that no one ever bothered to look at them or report any findings. There are bird groups, insect huggers and botanical twitchers, but there is not one single flatworm – society.

Fortunately, they didn´t encounter any New Zealand flatworms. But just few visits to zoos, greenhouses, botanical gardens and city backyards resulted in a handful of new species, never before recorded in the Netherlands. If you want the full background, look here.

Nobody cares for flatworms. And I can’t  blame anyone. They look like their relatives, the leeches. And I really, really dislike leeches.

This weekend we did a search party in a butterfly garden. Turning pots and bricks to see what lives beneath. Perfect conditions for flatworms: humid, warm, organic material and lots of tiny creatures crawling in and on the soil. I was very proud to find two individuals of the yellow-striped terrestrial planarian (Caenoplana bicolor or Caenoplana variegata – Grote Australische geelstreep). As the name indicates, it is alien to Europe (look here). Alien, but no threat to biodiversity so not classified as ‘invasive’.

To ease your mind and make you sleep well, I’ll end this story with one of the butterflies of the garden. Sheer beauty.

Ugly little plant

Geplaatst op door Henk Groenewoud

It´s not what you see. It never is.
It´s what you think you see.
 
This is an ugly little plant. You might think it is nice, with delicate flowers, but that is because I´m a great photographer (– cough! –). It has been in our family for sixty years. It is tiny, with small leaves and even smaller flowers, and after flowering it shrivels, dies and disappears again.

And then after a short while, it comes back alive.
As long as I can remember it has been in our house. My father made a little note that lies besides it: “No one ever said: ‘What a nice little plant!’ We don’t think much of it either.”
 
But it’s not  about what we see with our eyes. It’s what we see with our minds. It is a sole survivor of the flowers arrangements of my parent’s wedding. If I look at it, I see my parents wedding pictures. Amsterdam, black and white, sunny day and everyone radiating from happiness! A strong little fellow. It survived my mother, and it will probably survive my father as well. Who knows, it might even survive me…
 
I secretly took a cutting of it, and grew it at home. It needs little care, just a little light and a little water – not too much! It keeps on growing, flowering, dying and rising up again.
Look really, really close, and see how beautiful these tiny flowers are!
 
I do think it is a nice little plant after all
 

Winds of change

Geplaatst op door Henk Groenewoud

Panta rhei. All is change. Somehow these words echoed around this week. Talking with a friend about the future of nature. Taking with elderly about getting old and seeing all that once was so familiar crumbling down. We tend to focus on what we lose during these changes, things we want to keep forever. But there is no forever.

At the age of seventeen, my friends and I went traveling by train for a month through Europe, all the way to Greece. So many precious memories! I still have a few pictures of us sleeping on the beach under the stars.

Last week we went out again, camping for the weekend at the island of Schiermonnikoog. Unfortunately on the way there we got into the worst traffic jam ever, due to a what can be described as no less than a small disaster in the regional power grid. Four hours delay – we missed our boat and we also missed the last boat of that night.

Great camping just under the green / white pole – a bit rocky though

No problem. Once again, we unrolled our sleeping bags (this time on the edge of a jetty) and slept under the stars.

The next day we took the first boat and laid down on the beach like forty-two years ago, under a clear blue sky. I felt 17 again – although swimming was a bit colder here.

The winds of change are blowing fiercely. Always. It might hurt sometimes, but there is and always will be beauty in the world. Like that stunning sunset that concluded our wonderful weekend. No Photoshop, no filters, no tricks. Just taken with the phone from the backseat of the car.

Portret met bloemen

Geplaatst op door Henk Groenewoud

Af en toe komt iemand met een leuke vraag.
“Ik wil graag  zo’n portret met bloemen op mijn hoofd. Maar dan wel met mijn eigen gezicht, want ik wil geen vreemde in mijn huis.”

Et voilá. Een portret in de stijl van de oude meesters.

Ik ben benieuwd: Hoe zou jij jezelf terug willen zien?

Favoriete bosbewoner

Geplaatst op door Henk Groenewoud

Dit is vermoedelijk mijn favoriete bosbewoner: de boommarter. Echte, wilde natuur, zomaar in ons eigen Nederland. Het is alweer twee jaar geleden dat ik er voor het laatst een zag. Vorig jaar vond ik wel een bewoonde boom, maar nét te laat. Het gezin had de boom waarschijnlijk de week ervoor verlaten, te oordelen aan de latrine. Nu zit het moertje er nog. Vandaag tenminste – het zal niet de eerste keer zijn dat een gezinnetje van de ene op de andere dag verdwijnt…

Vandaag een groot deel van de dag gepost bij het nest, om te kijken hoe het staat met de gezinsuitbreiding. Het moertje kwam één maal buiten kijken, en hield het daarna voor gezien. Niet zo spectaculair, maar in het nest waren de jongen te horen. Ik gok dat ze over één of twee weken zo ver zullen zijn dat ze het nest verlaten. Het is te hopen dat iedereen dan de hond aan de lijn houdt.

Zo´n lange dag in het bos geeft altijd nieuwe ervaringen. Bijvoorbeeld de koolmezen en boomklevers, die geregeld langs komen om de latrine te inspecteren. Ik vermoed dat daar wel wat insecten te vinden zijn.

Ook leuk zijn de toevallige ontmoetingen met andere bosbewoners. Zoals deze rode eekhoorn, die even stil hield om te kijken. Verrek, zit daar nou een mens? Ja zeg, het is echt een mens! Nou ja, rustig doorlopen maar, en doen alsof ik hem niet heb gezien…

Koningsdag 2022

Geplaatst op door Henk Groenewoud

Eindelijk mochten we weer. Naar buiten en samen zijn. We moeten nog even wachten wat dit voor het aantal covid besmettingen heeft betekend – ik heb in de steden enorme mensenmassa’s gezien, maar iedereen liep in de buitenlucht en het contact in het voorbijgaan was veelal vluchtig. Onderstaand een foto-impressie van het begin van de Koningsnacht in Utrecht, en de dag zelf in het Vondelpark in Amsterdam.

Kersenbloesem

Geplaatst op door Henk Groenewoud

Elk jaar ben ik te laat, maar elk jaar een klein beetje minder te laat. Als de trend zo doorzet, dan zal ik volgend jaar misschien bijna op tijd zijn voor de kersenbloesem. Die hoor je natuurlijk in Japan te zien, maar dat is wat ver. Ik kies voorlopig voor de Japanse tuin in het Amsterdamse bos.

Onderweg naar mijn vader had ik 15 minuten om even snel uit te stappen, de vouwfiets te pakken en wat snapshots te maken. En ik was niet de enige: dranghekken en tijdelijke fietsenrekken moesten de enorme meute bezoekers in goede banen leiden. Nu vind ik mensen op een foto geen enkel probleem – vaak zelfs noodzakelijk om een foto voldoende interessant  te maken. Maar dit waren er wat veel; bovendien waren mijn gedachten elders en wilde ik door. Dus hield ik de blik naar boven gericht.
Wie volgend jaar zin heeft om met zonsopkomst in de Japanse tuin op de foto te gaan, moet maar even een seintje geven. Zet het vast in de agenda – en dan maar afwachten of de natuur zich aan jouw afspraak houdt.